Ölüm bir hastalıktır! Maalesef bu hastalığın çaresi, ölümsüzlüğe ulaşmak fikrinden çok daha uzak bir yerde, kabullenmenin içinde, acıların yanı başında geride kalanla yaşamayı bekliyor. Peki, elimizde imkân olsaydı sevdiğimizi kaybetmemek, onu ölüme göndermemek için neleri göze alırdık?
Nadiren bir film için notalarının başına geçen, müzik ve matematiği birleştiren bir deha, Clint Mansell, “The Fountain” film müzikleriyle imkânsızı, tutkuyu ve kabullenmeyi fantastik içinde anlatan bir filmin altına sinematik müzikler hazırlamanın ötesine geçip, ortaya filmin kendisi kadar kusursuz bir başyapıt koyuyor. Hepimizin bildiği üzere, tüm filmlerin önemli sahnelerinde arka planda efektlere karışmış yaylılar, orkestral seslerle birlikte duyulur. Fakat çoğu zaman arkada çalan bu basmakalıp senfonik seslerin sadece sahnedeki duyguyu desteklemek için var olduğunu hisseder ve filmden sonra çoğu zaman bir daha hiç hatırlamayız. Bu tür film müziklerinin karşısında, bir de hâlihazırda bilinen şarkılarla sahnelerini destekleyen filmler bulunuyor. Öyle ki, film müzikleri albümünde yer alan çoğu şarkıyı film içerisinde hatırlamayız. Zaten bildiğimiz böyle şarkıları, filmden sonra sıkça dinlesek de çoğunlukla film hakkında bize pek bir şey hatırlatmazlar. Kısacası her iki film müziği formatı da film ile birleşme ve özdeşleşme konusunda çoğunlukla başarısız kalıyorlar.
Clint Mansell dehası, işte tam bu noktada, nadiren destek verdiği filmler için yarattığı o inanılmaz eserleriyle her şeyin üstünde bambaşka bir yerde duruyor. The Fountain’i seyrederken tüylerinizi ürperten fantastik olaylar, kahramanlıklar, acılar ve imkânsız tutkular film müziklerinin özdeşleşen etkisiyle birleştiğinde, ruhunuzda başka hiç bir hikâyenin ulaşamayacağı yerlere dokunmayı başarıyor. Karakterlerle beraber çıktığınız o akıl ermez yolculukta siz de hikâyenin bir parçası olup, elinizden geleni yapmaya çalışıyor, çoğu zaman hayranlıkla izliyor ve sonunda kabullenmek zorunda olduğunuzu anladığınız gerçeklerin içinizde yarattığı isyanı yine Clint Mansell’in notalar ile bastırıyorsunuz. Film boyunca dorukta yaşadığınız bu uç duyguları filmden sonra tekrar yüksek dozda almak ister misiniz bilmiyorum fakat, cevabınız evetse, “The Fountain” film müzikleri albüm olarak size bu duyguları yüksek dozda tekrar yaşatmak için bekliyor.
Kısacası “The Fountain” senaryosuyla, görsel sunumu ile arkada neredeyse hiç durmadan çalan film müziklerini anlatırken, albümde tek bir şarkıyı dinliyormuşçasına duyacağınız her nota, filmde izlediğiniz tüm kareleri tekrar zihninizde oluşturma gücüne sahip. Kanımca burada Clint Mansell’in müziğin matematiğini çözen nadir müzisyenlerden birisi olduğunu söylemek yerinde bir iddia olacaktır. Hatta “Requiem For A Dream” ve “The Fountain” için yaptığı film müziklerinde aynı teknikleri kullanan Mansell’i, 4 notadan oluşan tek bir ölçüyü – kusursuz varyasyonları ile destekleyerek, size saatlerce dinletebilecek tek müzisyen olarak tanımlamak bile abartılı olmayacaktır.
Özetle; “The Fountain” film müzikleri albüm olarak bugüne kadar karşılaştıklarımızdan tam anlamıyla farklı, eşsiz ve tamamlayıcı bir başyapıt.
Burak Birer
Bu yazı sinemasalyolculuk.com için yazılmıştır.
